با تو بودن  در دل شب تنهایی اما پر ستاره دلم ، با تو بودن زیر نورانور پاک و زلال مهتاب کنار ساحل قلبت،

روی شن های روان ساحل قلبت میخواهم کنارت بنشینم و نظاره گر خشم طبیعت باشم،

خشمی که در نهاد امواج خروشان بروید و دستانت  را بگیرم تا با هم به اوج قله های خوشبختی  پرواز کنیم...

نمیدانی مدتیست دیگر مهتاب با ان قرص قشنگ و نورانیش در شب های تنهایی دلم رخ  نمی نماید

اگر ستاره ها به مانند پولک چشمک های شبانه ی خود را از من  دریغ می دارند همه ی این قضایا دلیل بر نبودن توست...

لحظه ها در پی تو بودن برایم همچو عمری  دراز می گذشت، سالیان سال بود طعم تلخ و ناگوار بی تو بودن را چشیدم اما اکنون  زمان پایان درد و رنج فرا رسیده است.

دیگر بس است  دیگر تاب وتوان دوریت را ندارم. تنهایم گذاشتی اما ندانستی که با این کارت قلب ساده ی مرا شکستی ،ندانستی که با این کارت چشمهایم را برای سالیان متمادی در شبنمی کردی  که....

دلتنگم کردی...

دلتنگ ان خنده های شیرینت، دلتنگ ان اشک های پاک و زلالت.

دلتنگ ان نگاههای کودکانه و معصومانه ات بیا...

بیا که در دیار باقی به انتظارت نشسته ام ،به انتظار عدم این دنیا و بقا ان دنیا و دیدار دیگر باره ی تو...

پشت چراغ قرمزا پیر پیر شدم

           .................

لای هزار تا ادم مث خودم دل نگرون

هق هقامو شمردمو،از همه دنیا سیر شدم

         .................

رابندونه،شلوغیه،مبادا گم کنی منو

بخوای با چشمات ببینی معنی خوب شکستنو

           ...............

خاطرخواهات کم نمیشن تو را به را دل میبری

رو دل تنگم نذاری،حسرت عاشق شدنو

              .................

رابندونه،دارم میام بت برسم

شاید و اما نداره،باید بشی همه کسم

             .................

دسمو رد می کنی دیگه،قصه من تموم میشه

بی تو همه ترانه هام،بی تو می گیره نفسم

             ...................

رابندونه،من تو خیابون دلت،یادت نره

من می دونم،از خوبیات نمیشه هیچکی بگذره

             ..................

پاتوق خیلیا شده خیابون دبش  دلت

اما برا کسی بمون،که از همه تنها تره

                                                                   یلدا

                 تو بگو....

                                     تو بگو....

کدامین طوفان، چنین سنگ دل زورق جانم شکست؟...

  نیستی تا ببینی پس از تو.... اسیر اتاق تنهاییم شدم....

دیوارها به سویم خزیدند و خانه ی قلبم بی تو چه تنگ شد.

 به انتظار نگاهی، کلامی، دیداری یا حتی قاصدکی که...

خیالم همه آسمانی شده است.

دلم می خواهد بروم شاید آن بالاها بتوانم هر روز ببینمت...

و بیت های خیس شعر ،که جفت و جور میکند

به یاد خنده های تو، دلش شکوفه می دهد

و زردی خزان غم، از او عبور می کند

به حرمت حضور تو،میان بیتهای او

قلم به سطح کاغذش،غزل صدور می کند

دوباره خاطراتی از دقایقی که رفته اند

به ذهن شاد و روشن دلش خطور می کند

                                   .....................................

بهار در راه است. چشمانی مشتاق ستاره های آسمان را در رصدند.... 

۸۷که با بدیاش گذشت...

پیشاپیش سال جدید و به همه ی دوستام تبریک میگم

امیدوارم سال ۸۸ سال خوبی باشه....

خزانم

            را

                  به

                          تماشا

                                           بنشین...

دیگر کسی مرا صدا نخواهد کرد

بعد از این منم و یک سکوت جاوید

با حسرتی به بلندای یک تجربه ی سخت

با سنگینی غصه هایی که سر به فلک زده

و کینه ای از سرنوشت که در وجودم ریشه نموده

و نفرتی از زندگی که در من به اوج رسیده

دیگر کسی نام مرا فریاد نخواهد زد

خاموش و مسکوت

همچون گذشته ای شیرین و به سکوت نشسته

 و اینده ای تاریک

میروم فراموش کنم که فراموش شده ام

و خسته تر از همیشه به اغازی بی اغاز رسیده ام

میروم تا همچون اسیری سرکش و پر ادعا..

سر به تیغ تقدیر بسپارم

و مردن را در زنده بودن تجربه کنم...

                                                                              نفس

                                ....................................................

غروب دیروز است و من و تو، در اوج ایستاده ایم

و خوشبخت، به شهر زیر پایمان لبخند می زنیم

نسیم پاییز ،گیسوانم را مینوازد

هر دو می خندیم

غروب امروز است

خورشید سنگر سنگر پس می رود

و آرام آرام، لکه های تیره و چرک دروغ خود را بزک می کنند

تا ساعاتی دیگر

در سور پیوند های شومشان پای کوبند

غروب فرداست و همان باد سیاه و سرد

که پشت خورشید هم از آن می لرزد

و من خوب میشناسمش

و میدانم که قاصد تلخ کامیست،

می پیچید و می پیچید و زوزه کشان

در گوشم نجوایی می کند

و بعد می خندد و می خندد و فاتحانه دور می شود

و من دیگر نمی خندم

و نمی دانم که چرا این باد سیاه و سرد،

همیشه هست،همه جا است،همه جا هست...

من آن روح ساده سرکش

اما بی آلایشم

که یاد گرفته ام

از ذهن خسته تو دور شوم

اما زمان

پژواک صدایم را

در عمق دره های دور دست گم نخواهد کرد.

هرگز...

هرگز...

                       دنیای کوچکی شده بود و خدا نداشت

           از بس که بغض ،پنجره ها را گرفته بود

           دیگر برای ابر نیازی به "ها" نداشت

                        در وسعت هوای مه آلود پنجره

                       شیشه برای اسم کسی جز تو جا نداشت

            اسم تو روی شیشه ی دل اشک شد،چکید

            لبخند بدون تو دیگر صفا نداشت

                         این گریه چوب عشق تو بوده است  بر دلم

                         اما شبیه چوب خدا شد، صدا نداشت

              ای کاش دست های دعایم شکسته بود

             حسی ولی به تو ـ به تو بی وفا ـ نداشت

این را کسی به ما نگفت

دیگر خودمان نمی خواهیم

چیزی بشنویم

چقدر حرف شنیدیم

در پس سالهای سال

کسی چیزی به ما نگفت

ما خودمان دیدیم

که فاصله ها

فقط با مردن پر می شوند

تا من به تو برسم و تو به هر کس که دوستش داری

چه خاطره ها که نیمه ی راه

مرا رساندند به بیراهه

اما تو نمی دانستی

من نیز نمی دانستم

ما گم شده بودیم

و حالا که پیدا شده ایم

کسی نیست تا ما را به خانه برساند

تازه فهمیده ایم

آن همه غزل که برایمان خوانداند

برای چه بوده است.

مرگی که در آن بیشه ها

پلک می زد،

و من در احساسی  که در خمیدگی جاده ها

ناپدید می شد،

تشیع می شدم!

به میان شب و روز

همه از بهر چه بود

کاش می دانستی

من بیگانه ز خود جرم تنهایی ام امروز،همه عشق تو بود

در سکوت تلخ و ممتد،من و تنهایی شب

و طنین اشنا

و دگر نیست صدایی جز عشق

و همین است

که مرا می برد اینگونه به ژرفای رکود...

                                 ..........................................

همین خیابان را بگیری

به خانه ام می رسی

عصرهای دلگیر

سایه ات می افتد حوالی خانه ام

سالهاست همین خیابان

به خانه ام می رسد!